Mostrando entradas con la etiqueta Galicia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Galicia. Mostrar todas las entradas

30.9.21

Psicosis Colectiva y Covid


La PSICOSIS COLECTIVA implica "un trastorno grave del sentido de la realidad y se expresa como miedo, angustia u obsesión irracional en un colectivo de personas". 

El presidente Feijoo, su Comité Clínico, la casta médica del SERGAS (Servicio Gallego de Salud), los medios de comunicación y una partida de tertulianos, "expertos" y periolistos del montón han logrado instalar un comportamiento psicótico, ansioso, antisocial, discriminatorio, acosador, descortés e insolente en amplias capas de la población. 

Los síntomas son amplios: 

Sólo en la Galicia de Feijoo se puede ver a una mayoría de personas usando el bozal en las calles, en el el monte o conduciendo el coche en solitario. 

Sólo en la Galicia de Feijoo se puede ver a las personas mayores usando el bozal en los porches de sus casas mientras toman el sol y a toda hora.

Sólo en la Galicia del pediatra Herodes Martinón se ve a los niños con bozal en los parques y a los padres recriminándolos si se los quitan. 

Sólo en la Galicia de la TVG te miran de reojo, se apartan o cambian de acera si te encaminas hacia algún viandante y tú no llevas bozal. 

Sólo en la Galicia de Feijoo, su Comité Clínico y la CRTVG te presionan para que te inocules desde la Xunta, los partidos, los médicos del SERGAS y los medios de comunicación y te amenazan con negarte atención médica y medicinas si no te haces PCR o te vacunas. 

Sólo en la Galicia de Feijoo tus propios parientes te piden certificados covid para asistir a fiestas familiares. 

Sólo en la Galicia de Feijoo la gente se pone ansiosa, temerosa, te discrimina, aisla, acosa y es mal educada si descubre que no estás vacunado. 

Sólo en la Galicia de Feijoo se ha instalado la PSICOSIS COLECTIVA, la verdadera y única pandemia que existe hoy. Feijóo, su Comité Clínico, la casta médica del SERGAS, los medios de comunicación y una partida de tertulianos, "expertos" y periolistos del montón han logrado instalar un comportamiento psicótico, ansioso, antisocial, discriminatorio, acosador, descortés e insolente en amplias capas de la población. 

Y es de libro, ya que la PSICOSIS COLECTIVA implica "un trastorno grave del sentido de la realidad y se expresa como miedo, angustia u obsesión irracional en un colectivo de personas". 


Y mucha gente tardará en años en quitarse de encima esa psicosis. Según la última Encuesta Nacional de Salud (mayo 2021), las personas que consumen antidepresivos y tranquilizantes en Galicia sumaban unas 630.000, el 23,3% del total. Es decir, supone que casi uno de cada cuatro gallegos tomaba psicofármacos. 

Las cifras son para preocuparse, ya que el 9,5 % de los gallegos tomaba medicación contra la depresión. Son unas 230.00 personas, un 50 % más que hace cinco años. Pero además hay otros 400.000 gallegos, cerca del 15 % del censo, que precisan de tranquilizantes y pastillas para dormir, una cifra que también es mayor a la registrada hace un quinquenio, un 23 % más. Es seguro que hoy son muchos más... 

Los matasanos del SERGAS y las farmacéuticas están de plácemes. Podrán seguir recetando tranquilizantes a mansalva a una población cada vez más psicótica.

4.3.20

¿Cuándo es útil buscar el apoyo de un Mentor?



-Períodos en los que nos agobian el estrés, la ansiedad o la depresión.

-Épocas en las que estamos desanimados, apáticos y nos embarga una sensación de incertidumbre…


-Coyunturas en que nos sentimos fastidiados, frustrados, fracasados, sin saber muy bien la razón.


-Etapas en las que atravesamos problemas con nuestra pareja, entorno familiar, laboral o amistoso.


-Ciclos en los que iniciamos nuevas etapas vitales y no queremos cometer los mismos errores del pasado.


-Cuando nos sentimos «perdidos», sin saber qué dirección seguir o qué decisiones tomar.


-Cuando nos sentimos «atascados» en las mismas formas de comportamiento, esas que nos producen infelicidad.


-Para artistas o profesionales que basan su trabajo en la creatividad y que sienten que ya no tienen ideas.


-Personas que necesitan entender determinados sueños.


Para salir airosos de esas situaciones es preciso restablecer el equilibrio emocional, reconciliarse con el inconsciente y tomar medidas que favorezcan el proceso de individuación y la autorrealización.


Es preciso atenuar la angustia psicológica, conseguir una mayor satisfacción en nuestra vida, para mejorar nuestro desempeño laboral y las relaciones familiares y de pareja, para favorecer el auto-conocimiento y para superar las crisis existenciales.

21.11.18

Cen anos de nacionalismo galego: do pucheirazo de 1936 á decepción autonomista (II)

Por Ramón Maceiras López
No berce do nacionalismo galego atópase o "santo pucheirazo" que fixo que o 28 de xuño de 1936 o referéndum tivera o "sorprendente" resultado de que o Estatuto de Autonomía fose aprobado polo 99% dos máis de un millón de electores que seica votaron. Eso representaba o 74% do censo electoral, moito máis dos dous tercios que se esixían de participación para que o referéndum fora aceitado pola II República.

O calificativo de "santo pucheirazo" acredítaselle a Avelino Pousa Antelo, quen presumía de ter votado dúas veces no plebiscito. O de "sorprendente" é de Ramón Villares, quen despacha deste xeito o capítulo sobre o referéndum do 36 nese monumento canónico á corrección política que é "A Historia".

Adolfo Hernández Lafuente: Los referéndums de autonomía en la II República..

É un tema no que tododiós pasou agochado até que o historiador Justo Beramendi soltou a verdade que todos sabían e todos calaban no semanario A Nosa Terra. Por suposto, Beramendi xustifica o pucheirazo por razóns políticas. Xa sabemos que todo o que faga a esquerda republicana e os nacionalismos está xustificado de antemán polo ben do pobo por esa casta especial de historiadores que viven da nefasta Memoría Histórica.



Castelao reseña no Libro II de Sempre en Galiza que Casares Quiroga ironizaba co tema cando se lle presentou en Madrid a campaña a prol do Estatuto Galego: "Estoy viendo que vamos a ganar el plebiscito gallego por un noventa y nueve por ciento". 

Continuaba así a tradición de pucheirazos electorais tan normal durante o período da Restauración Borbónica e na II República. Os plebiscitos de aprobación dos estatutos vasco e catalán tiveron tamén tan "sorprendentes" resultados. A Esquerra de Compayns declarou a república catalana mediante golpe de estado no ano 1934 e foi reprimida duramente pola II República. O 1 de outubro de 2017 o nacionalismo catalán voltou ás andadas golpistas cun referéndum pucheirazo sen nengún tipo de control democrático, nen auditorías, declarado ilegal polo Tribunal Constitucional. Desta volta 2,2 millóns de cataláns votarían sí á independencia. de España, segundo os organizadores de semellante paripé.

O caso é que o resultado "sorprendente" do referéndum galego permitiulle ao Partido Galeguista reinvidicar un presunto apoio popular ao Estatuto de Autonomía, pedra angular do Programa de Lugo de 1918 e cabaliño de batalla durante o franquismo e o postfranquismo para reclamar o título de nacionalidade histórica para Galicia. Castelao atou a sorte do nacionalismo galego ao pacto coa Fronte Popular que lle permitira aprobar o Estatuto Galego. Ese pacto costoulle a división do Partido Galeguista. Filgueira Valverde e Risco fundaron daquelas (1935) a Dereita Galeguista, aínda que despois fixeron campaña a prol do Estatuto.

O ESTATUTO DA TRANSICIÓN

A Constitución de 1978 pautaba tamén o trámite do referéndum para estabelecer a autonomía dunha rexión. O referéndum tivo lugar o 21 de decembro de 1981 con resultados bastantes cativos de participación.

Cunha abstención de 79% foi aprobado o Estatuto de Autonomía vixente. O povo galego amosaba así o seu pouco entusiasmo pola autonomía que presuntamente ía resolver os grandes problemas galegos. Curiosamente, foi Manuel Fraga, con catro maiorías absolutas, quen asumiu con máis entusiasmo o Estatuto contra un nacionalismo dividido e confundido. Aínda así foi con Fraga que o nacionalismo galego xa reunificado e de novo con vocación autonomista chegou a ser ser segunda forza política no parlamentiño nas eleccións autonómicas de 1997, con 18 deputados. 


Desde ese momento estelar, o nacionalismo galego non fixo máis que perder forza até chegar aos 6 deputados de 2016. A decepción autonomista deu paso no nacionalismo galego ao rebrote das ilusións soberanistas e independendistas, contaxiadas polo proceso catalán e a debilidade do goberno central.